
Fahnenoffiziere in den 30er Jahren
De Tied löp flott vandage
De Johre flegt so weg,
man kümp ut Staunen nicht harut,
wann man an früher dägg.
Raketen, Fernsehn, Radio,
dat goft domols noch nich,
en Auto wass ne Seltenheit,
ok dat elektrisch Licht.
Un doch de Lö de wärn tefrän,
lachen vull mehr äs no,
de Arbeit schwor, met wenig Geld,
schlep man vergnögt up Stroh.

Hauptmann Hubert Rohring sen. führte in
den 60er Jahren seine Kompanie zu den
Aufmärschen und Paraden.
Ok dat Äten to de Tied,
wass enfach und doch gutt,
et wodde vull dörreene kockt,
de Utwahl wass nicht grot.
Trotzdem, wi wärn recht gesund,
vull freder es vandage,
van hogen Blutdruck un gar Streß,
hep ik nie hört äss Blage.
Ok van de Mode mögg ik no
Noch een paar Wörder seggen
De wesseln domols nich so oft,
man konn dat Tück updrägen.

Ein Bild aus den 50er Jahren: Oberst
Alois Brösterhaus und Major Felix
Rohring kurz vor der obligatorischen
Ansprache des Majors im Dorf.
Un want nich ganz
verschlätten wass,
dann kreggt den kleinen Bror,
de woss dann met de Tied wall drin
un nomm dat ok nich schwoor.
Sogar bit Frieen sünt se no
Vull drieser es wie fröher,
se küßt sik midden up de Stroot
un nich achter de Müer.
Ik könnt hier noch stundenlang
DeWelt met fröher verglieken,
doch de Tied löp widder egal dör,
wi könnt er nich utwieken.
Drum lop wi met un ümmer flott,
man dröff nich leste sien,
un kömp dann met de Luft nich ut,
een Prötken sitt nich drin.

Fahnenkompanie beim Präsentiermarsch
im Dorf in den 60er Jahren. Im Vorder-
grund Vering, Radek und Terfloth.
Lot ruhig gohn un proot es wär
un dot dann nich bloß stönnen,
günn ok den Nober noch es wat,
wi könnt doch nix metnämmen.
Denn Frohsinn und Zufriedenheit
is doch dat gröttste Glück,
weil dat nich kennt, ne armen Mann,
un is he noch so riek.
Ja, lachen un sik richtig freun,
dat kann man nie te dull,
et is de beste Medizin,
un kost oft gar nich vull.
Wat ok oft glänzt vandage,
et is nich alles echt,
de olle Tied, man schennt wall drup,
wass ümmer nich so schlecht.
Et stimmt, dat Läwen is no
Vull lichter und bequem,
un doch, dat segg ik hier noch wär,
wast früher ok mangst ganz schön.