Aone Tratt

von Johann Höing-Tücking

Bernd Flinks, dat is ne Schmitt,
an sik ne gudden Mann,
den Schlausten ist he nich,
man süht't em ook wal an.

As he noch in de Schole ging
- he is so old as ik -
een Fach, dat was total delängs:
dat was bi em Musik.

Vör Ostern was't, wie mössen dann
alleen een Leedken singen,
un Bernd de satt al dreemaol an,
he konn den Ton nich finnen.

"Im schönsten Wiesengrunde"
daor woll he't met probäern,
doch hörn sik dat so ähnlich an,
äs wenn twee Hunde räern.

He sung bloß düssen eenen Satz,
Magister, de wunk af,
an sien Gesicht, daor konn man sehn,
wun Prädikat dat gaf.

Bernd harre no sien Beste daon
bi düssen schwaoren Test,
bi siene Dööpe was jao ook
nich Mozart Päte west.

De läste Kärmis hadd ik Pech,
moß achter Bernd marschäern,
wel ment, dat dat kin Kunststück is,
de laot't es sölws probaern.

Musik, de hört he gar nich es,
geht sienen eegnen Tratt,
un datt de niemaols richtig ist,
daor bünk sölws dröwwer platt.

Sien'n Vördermann, de meek al Krach,
he träen em in de Hacken,
Bernd, de versoch ne Wlechselschritt,
doch dat woll ook nich klappen.

Ik loop dann lieke achter em,
kann ook den Tratt nich finnen,
wann sonne Braddel vör di springt,
dann krigg man't nie an't Stimmen.

Ik praot em an: "Bernd, pass es up,
du wees doch wat Bescheed,
waorüm dat Walter Wehling vörn
so up de Trummel schleet!"

"Jao, jao", segg Bernd, "dat hör ik wal,
doch kann ik nich verstaon,
häff dann dat dicke Trummelschlaon
wat met den Tratt te doon?"

Dat was te vull, ik brüll em an:
"Mein lieber Schütze Flinks,
beholl di dat dien Läwen lang,
bi ,Bums' is't ümmer links!"